img-agendaimg-mailTekengebied 1Combined Shape

Participants

Deelnemers Dreamteam 2019-2020

Anita Perree

Ik ben Anita Perree, 52 jaar, getrouwd, moeder van drie volwassen kinderen en oma van Daan en Fem. Mijn hele leven kamp ik met mijn gewicht. Afvallen, weer bijkomen. Het was niet anders. Twee jaar geleden in augustus werd ik overvallen door een hartinfarct, werd gedotterd en zit, zoals ze zeggen, levenslang aan de medicijnen vast. Lichamelijk ben ik redelijk opgeknapt maar verder liep het niet lekker. Daarboven op werd ik geschept door een auto waardoor ik chronische pijn aan mijn knie en heupen had. Mijn gewicht bleef stijgen. Ik at al mijn frustaties op en de medicijnen werkten ook niet echt mee. In december heb ik mij aangemeld om een traject in te gaan voor een gastric bypass. In maart van dit jaar ben ik geopereerd en inmiddels 28 kilo afgevallen. Ik heb nog een heel aantal kilo's te gaan maar al een heel stuk blijer en beweeglijker. Bij het traject hoort dat je gaat sporten maar alleen kan ik de motivatie niet opbrengen. Daarom heb ik mij aangemeld voor het dreamteam. Ik ben daarom ook super blij dat ik mij bij het dreamteam aan mag sluiten om samen met de andere leden uiteindelijk mijn doel te bereiken. Gezonder en vitaler door het leven en misschien wel van sommige medicijnen afkomen. Ik heb er zin in!

 

Chantal de Jong

Ik ben Chantal de Jong, 46 jaar, woonachtig in Baarlo, getrouwd met Roel en we hebben 2 kinde ren. Naast mijn parttime baan op een financiële administratie, ben ik actief als taalcoach voor statushouders en als het maar even kan ben ik buiten te vinden (tuinieren, sporten, wandelen).

Al diverse jaren stond ik aan de kant bij de Venloop, te klappen voor al die sportieve lopers die het wel aandurfden om mee te rennen. Enkele jaren geleden ben ik steeds meer gaan rennen en de 10 km kwam in zicht. Toch durfde ik me nog niet op te geven voor de Venloop, bang om… tja ik weet het eigenlijk niet, bang dat het me niet zou lukken? Maar een aantal weken voor de Venloop 2017 haakte een collega af en had ik een startbewijs en heb ik meegedaan. Wat een mooie ervaring! Nu begreep ik wat al die lopers bedoelden.
Dus toen we ons konden opgeven voor de Venloop 2018 heb ik dat met volle overtuiging gedaan. Dit positieve gevoel wilde ik nog een keer meemaken. Echter in de week voorafgaand aan de Venloop kreeg ik te horen dat ik borstkanker had. Mijn wereld stond op zijn kop en i.p.v. de Venloop nog te rennen heb ik mijn vrienden opgezocht.
Na een zware operatie en behandelingen ben ik weer opgekrabbeld. Beweging is altijd belangrijk geweest in mijn leven. Na mijn operatie (zgn. DIEP operatie) kon ik niet rechtop staan. Elke dag ging het weer beter en van kleine stukjes in de tuin wandelen kon ik weer de weg op en iedere dag iets verder wandelen. Daarnaast ging ik ook naar de fysio waar ik weer krachtoefeningen deed. Door in beweging te blijven kon ik alles in mijn hoofd ook beter verwerken, waardoor ik altijd positief ben geweest.

Maar wat is het moeilijk om die conditie weer op te bouwen. In mijn hoofd kon ik nl. die 10 km nog gewoon binnen het uur rennen, maar mijn lichaam zei stop.
In maart 2019 wilde ik wel weer heel graag meedoen met die Venloop en het is me gelukt, ik heb samen met een aantal collega's de 5 km gerend. Wat waren we na afloop blij en wat gaf het mij een positief gevoel.

Afgelopen augustus had ik nog een operatie voor de boeg en de dag na de operatie kreeg ik het bericht dat ik mee mag doen in het dreamteam. Yessss! 

Voor 2020 heb ik als doel: 10 km te gaan rennen binnen het uur.  

Ik ga ervoor en kijk ernaar uit om samen met de andere deelnemers van het dreamteam aan de slag te gaan om onze doelen te bereiken!

 

Jessica Steegh

Hoi mijn naam is ???? weet ik eigenlijk niet meer.
Dit zal voor veel mensen raar klinken maar voor mij is dit realiteit.
Door een val van de trap op 15 april van dit jaar staat mijn leven totaal op zijn kop.
Hierdoor heb ik een hersenschudding opgelopen en zijn mijn hersenen in een veilige modus gegaan.
Dat betekend voor mij dat ik leef in het jaar dat ik +/- 7jaar oud ben en me niks meer kan herinneren wat ik daarna gedaan of beleeft heb.
Gelukkig komt het beetje bij beetje weer terug.

Ik ben Jessica Steegh 38 jaar woon in Venlo samen met mijn vriend die voor mij dit verhaal schrijft.

Woensdag avond 31 juli 23:55 loopt mijn wekker af, zoek de site van de VENLOOP op en wacht….. 1 augustus 00:00 ja eindelijk het is zover.
Snel schrijf ik me in voor de halve marathon daarna snuffel ik nog wat rond op de site van de VENLOOP en kom zo bij het DREAMTEAM uit.
Ja dat is wel iets voor mij een stok achter de deur en professionele begeleiding om mijn droom werkelijkheid te laten worden.
Dus als ik toch bezig ben met inschrijven dan maar meteen ook een motivatie brief  typen voor het DREAMTEAM.
Tataa  het verlossende mailtje kwam ook nog eens JE BENT GESELECTEERD VOOR HET DREAMTEAM.
Wouw ik bij het DREAMTEAM mijn geluk kon niet op, nu schreeuw ik het van alle daken IK BEN ERBIJ !!!!!

Misschien is de halve marathon iets te hoog gegrepen 10 KM is anders ook een mooi doel als het niet lukt.
Welke afstand het ook wordt ik ben super trots dat ik erbij ben # KEIVEELZININVENLOOP2020

 

Mariëlle Coenders

Mijn naam in Mariëlle Coenders, ben 59 jaar en leef samen met mijn man Ger. Ik doe dit jaar mee in het Dreamteam. Twee jaar geleden brak ik op vakantie in Italië tijdens het wandelen mijn enkel en alles wees er op dat hardlopen er niet meer in zat. Jaren heb ik met veel plezier meegedaan aan de Running  Academie. Het lopen met anderen was altijd stimulerend en de trainingen waren goed voor me. Het was een bittere pil om van de chirurg te horen dat hardlopen niet echt meer verstandig was.

Na de herstelperiode begon het toch weer te kriebelen en in september 2018 begon ik toch weer vol goede moed bij de RA. Niet meer met de ambitie om 21 km te gaan lopen maar wel om weer regelmatig te lopen en in ieder geval de 10 km tot een goed einde te brengen.

In januari 2019 kwam ik door stom toeval bij de cardioloog terecht en na een aantal onderzoeken werd (voor mijn leeftijd) ernstige verkalking in drie kransslagaders ontdekt. Ik schrok, was een beetje in paniek en was meteen hartpatiënt. Medicijnen, overal rekening mee houden, voorlopig niet hardlopen (en misschien wel nooit meer). Het sloeg me koud om het hart zogezegd. Bij het laatste bezoek aan de cardioloog kreeg ik wel de positieve mededeling dat ik weer mocht gaan (hard)lopen, maar dat ik daarbij vooral naar mijn lichaam moest luisteren.

Dat bracht mij er toe om me in te schrijven voor het Dreamteam. Gecontroleerd trainen, de lat op de goede hoogte leggen en vooral het hoofd weer vrij te kunnen maken. Hardlopen is altijd al een psychisch spelletje, maar nu is dat dubbel zo erg. Kan ik het nog, voel ik niet steeds iets verkeerds, hoe reageert het lichaam onder inspanning op de medicijnen? Het zijn vragen die ik beantwoord wil hebben in de aanloop naar de Venloop.

Ik ga graag weer voor 10 km, maar tijdens het proces moet duidelijk worden of 5 km niet reëler is. De tijd zal het leren, ik ga er in ieder geval met goede moed tegenaan!!

 

Saskia Driessen

Ik ben Saskia Driessen, 26 jaar en samen met mijn man Chris woon ik in Grubbenvorst. In 2020 ga ik meedoen met de Venloop.  Ik wil graag iets doen wat ik nog nooit gedaan heb, vorig jaar hebben Chris en ik met vrienden tien kilometer gewandeld tijdens de Venloop op zaterdag, nu willen we tien kilometer hardlopen op zondag. Voor mij een eerste keer. 

Sinds 2016 ben ik ziek geweest, na een lange periode zonder diagnose bleek dat ik Chronisch Vermoeidheid Syndroom had (CVS/ME). In 2016 ben ik na een korte periode van ziekte niet meer beter geworden: ik kon niet meer goed werken, sporten, dingen doen, of mijn hobby's uitoefenen.

Halverwege 2018 had ik dan eindelijk een diagnose en afspraken bij het AMC in Amsterdam volgden en september 2018  ben ik gestart met het behandeltraject. De eerste weken waren een ramp, maar na een tijdje kon ik weer meer lopen, van 5 minuten lopen in het begin van de behandeling kon ik na enkele weken weer een uurtje wandelen met onze hond. Na enkele maanden ging het langzaam beter. We hadden bedacht om een mijlpaal te zoeken, iets om naartoe te werken. Dat werd dus de 10 kilometer wandelen tijdens de Venloop. Langzaam bouwde ik elke week 3x wandelen op. Totdat ik uiteindelijk 10 kilometer aan een stuk kon lopen. Nou goed; het werden er 11 met het lopen naar De Haan voor een afsluitend biertje.

Ondertussen gaat het steeds beter met mij en nu wil ik graag iets dat ik nog nooit gedaan heb, namelijk 10 kilometer hardlopen. En ik kan me geen betere plek bedenken dan de Venloop.

 

Sharon Meelkop-Suiker

Ik ben Sharon Meelkop-Suiker, 31 lentes jong, getrouwd met Carlo en mama van ons anderhalf jaar oude zoontje Ties. Van beroep ben ik MBO-verpleegkundige en doe daarnaast momenteel ook nog een deeltijdstudie tot HBO-verpleegkundige. 

Qua hobby’s ben ik niet zo sportief. Ik zing, speel saxofoon, speel toneel, ben creatief en sinds kort ook draagconsulente.

Ieder jaar sta ik vol enthousiasme de renners aan te moedigen. Ergens knaagt het dan toch: ik wil dit ook kunnen! Ik wil ook een keer over die parade rennen en mij trots voelen dat ik dit gewoon heb geflikt. Afgelopen jaar heb ik met de Venloop 20km gewandeld. Dit vond ik heerlijk! Ongetraind op het laatste moment besloten om te gaan wandelen. Wat een belevenis. Op dat moment ben ik ook trots, zeker wel. Maar ergens vraag ik mij dan toch af of ik met de juiste begeleiding niet in staat zou zijn om te rennen.

Als kind van anderhalf jaar kwam bij mij astma tot uiting, in een heftige vorm. Sporten was voor mij als kind op zijn zachts gezegd een uitdaging en ook op latere leeftijd heb ik het sportvirus nooit echt te pakken gekregen. Als volwassene met ernstig en moeilijk behandelbaar astma vind ik het ook lastig om de motivatie te vinden. Mijn longen zijn zeer gevoelig en prikkelbaar dus een ‘normaal’ griepje betekent voor mij vaak al antibiotica en prednison omdat het meteen op de longen slaat. Hierna kan ik dus weer vanaf nul beginnen met sporten, wat echt demotiverend werkt.

De afgelopen jaren zie ik het dreamteam van de Venloop voorbijkomen. Ik zie de deelnemers, hoor/lees de verhalen die erachter zitten en dan denk ik: JA, dit zou bij mij passen! Als ik ooit een kans wil maken om met goede begeleiding de Venloop te rennen, dan moet ik proberen om bij het dreamteam te horen. Hoe tof was het dan ook om de mail te krijgen dat ik dit jaar mag deelnemen aan het dreamteam! Ik heb er onwijs veel zin in en ik kijk nu al uit naar 29 maart 2020!

 

Tineke Wiersma

Mijn naam is Tineke Wiersma, 54 jaar en sinds 2012 gestart met hardlopen. In het dagelijkse leven ben ik docente bij Gilde Opleidingen en werkzaam op de afdeling Zorg en Welzijn. Ook heb ik een eigen bedrijf in Mindfulness / coaching en bewegen. Ik ben al 30 jaar gelukkig getrouwd en samen hebben we drie volwassen kinderen. Bewegen en gezond leven zijn voor mij belangrijk. Bewegen doe ik het allerliefste buiten.

De voorgaande editie van de Venloop was ik van plan om 20 kilometer te wandelen en 10 kilometer te rennen. Het is altijd een geweldig feest om met de Venloop mee te doen, helaas werkte mijn gezondheid niet mee. Ondanks mijn lichamelijke conditie heb ik de zaterdag toch de 20 kilometer gewandeld, maar 10 kilometer hardlopen zat er helaas niet in. Ondanks dat ik zelf niet kon deelnemen, ben ik samen met mijn man en dochter gaan kijken. Het was een moeilijke dag, omdat door mijn hoofd spookte dat het wel eens mijn laatste Venloop kon zijn.

Sinds half maart voelde ik dat mijn gezondheid achteruit ging. Er volgden allerlei onderzoeken en vrijdag 29 maart volgde een voorlopige diagnose dat mijn lever er wel erg afwijkend uitzag. Er was met spoed verder onderzoek nodig en ik werd na dat weekend direct opgenomen in het ziekenhuis in Venlo. Na allerlei onderzoeken en een rollercoaster van een week, ben ik op woensdag 3 april overgeplaatst naar het ziekenhuis in Aken. Er was sprake van acuut leverfalen waarvan de oorzaak tot op de dag van vandaag onbekend is. Een levertransplantatie op zeer korte termijn zou mijn enige redmiddel zijn. Zonder nieuwe lever zou ik binnen 24 tot 48 uur komen te overlijden. In heel Europa kwam ik bovenaan de wachtlijst te staan voor een donorlever. Zelf weet ik dit niet, omdat ik te ziek was en niet meer bij kennis was. Gelukkig kwam de donorlever op tijd en op 5 april vond de levertransplantatie plaats. Hoe moet ik het noemen? Geluk? Mazzel? Toeval? Alle woorden dekken de lading niet voor mij.
Na 11 dagen intensive care en totaal 4 weken ziekenhuis mocht ik dan eindelijk naar huis om verder te herstellen. Herstellen gaat stap voor stap en kost energie. Er is zoveel om dankbaar voor te zijn, zoveel lieve mensen om me heen en het leven is mooi en me erg dierbaar.

Ik wil vooruit en ga ervoor. Twee keer per week fysiotherapie, in het begin wandelen met de rollator en met beleid mijn activiteiten en leven plannen. Voor mij kosten de dagelijkse activiteiten al veel energie. Het herstellen gaat met vallen en opstaan. Ze werd ik begin juli opnieuw opgenomen in het ziekenhuis met afstotingsverschijnselen van de lever, waarvan wederom de oorzaak niet bekend is.

Na een lange periode van opnieuw ingesteld worden op medicatie en veel bijwerkingen, durf ik nu bijna hardop te zeggen dat de bloeduitslagen sinds 4 weken beter zijn. YES! Nu weer verder met conditie opbouwen en bewegen. Al lange tijd leg ik mezelf op om elke dag rond de 5 kilometer te wandelen. Buiten zijn is voor mij heerlijk en de natuur is zo mooi. Ik geniet ervan en het geeft me rust. Ik startte weer met hardlopen, maar dat ging bijna niet: 1 of 2 minuten per keer, maar dat was al te veel. Toch wil ik meer hardlopen. Ik hoef geen speciale tijd neer te zetten, maar genieten van rennen /  beweging en de natuur.

Ik vind het lastig om het hardlopen op te bouwen mede omdat ik ook medicijnen gebruik die een invloed hebben op mijn spieren en gewrichten. Ik ben super blij dat ik geselecteerd ben voor het dreamteam om met behulp van de coaches en de andere deelnemers het hardlopen te kunnen opbouwen. Aan motivatie en gedrevenheid geen gebrek, ik heb er zin in!

Mijn doel voor de aankomende editie is om zowel de 10 kilometer te rennen als de 20 kilometer te wandelen. Afsluitend hoop ik dat andere mensen door het lezen van mijn verhaal het belang van orgaandonatie inzien zodat meer mensen, net als ik, een tweede kans op leven krijgen.

 

Main and name sponsors